Our Latest Events

Nullam volutpat nisi leo eu dictum

banner

06 MarMar-2018

06 MarMar-2018

06 MarMar-2018

06 MarMar-2018

28 FebFeb-2018

28 FebFeb-2018

visiting

"അന്നദാനം മഹാ ദാനം". വീണ്ടും ഒരു കാനനയാത്ര. കോന്നി-കൊക്കാത്തോട് ആദിവാസി കോളനിയിലേക്ക്. വിശപ്പിനു വേണ്ടി ആദിവാസികൾ പീഡിപ്പിക്കുന്ന ഈ സമയത്ത് കൊക്കാത്തോട്ടിലെ ആദിവാസികളെ സന്ദർശിക്കാനും അവരെ സഹായിക്കാനും സർവശക്തനായ ദൈവം വീണ്ടും ഞങ്ങൾക്ക് കൃപ നൽകി. ഞങ്ങളുടെ വാഹനം കണ്ടപ്പോൾ അവരിൽ ചിലർ സന്തോഷ പൂർവം ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാൻ ഓടിയെത്തി.... ഇത്തവണ ആ ദേശത്തെ ആശാ പ്രവർത്തകയായ ചേച്ചിയും ഞങ്ങളോടൊപ്പം കൂടി, ആദിവാസികളുടെ വീടുകളിൽ (വീടുപോലെ തോന്നിക്കുന്ന നീല ടാർപ്പാളിൻ വലിച്ചുകെട്ടിയ കൂര) കൊണ്ടുപോയി..... മുമ്പ് ഞങ്ങൾ അവടെ ചെന്നപ്പോൾ കണ്ട അമ്മയെയും കുഞ്ഞിനെയും കാണാൻ നിർഭാഗ്യവശാൽ സാധിച്ചില്ല.... സന്ദർശകരെ ഭയന്ന് കൈക്കുഞ്ഞുമായി ആ അമ്മ കൊടും കാട്ടിലേക്ക് പോയി.... ആ കുഞ്ഞിനും അമ്മയ്ക്കും വേണ്ടി ഞങ്ങൾ കൊണ്ടുപോയ സമ്മാനങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും അവരുടെ ബന്ധുവിനെ ഏല്പിച്ചു.... എല്ലാവർക്കും ഒരു മാസത്തേക്കുള്ള അരിയും ഉപ്പും പയറും, അവർക്ക് ആവശ്യമുള്ള വസ്ത്രങ്ങളും പാത്രങ്ങളും ഗ്ലാസുകളും നൽകി മടങ്ങി.... ഞങ്ങൾ മടങ്ങുമ്പോൾ അവരിൽ ചിലർ ഞങ്ങളുടെ വാഹനത്തിനരികിൽ വന്ന് തൊഴു കൈയോടെ നിന്നു. വാഹനം സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തപ്പോൾ നന്ദി പറയാനും കൈവീശി റ്റാറ്റാ തരാനും അവർ മറന്നില്ല.....

26 FebFeb-2018

Article

കുറേ മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ വീട്ടിലൊട്ടു ഉള്ള യാത്രയിൽ ഞാൻ ട്രെയിനിൽ കണ്ട ഒരു അപ്പച്ചൻ ആണിത്. ത്രിശൂർ സ്റ്റേഷൻ നിന്നാണ് കയറിയത്. ടിക്കറ്റ് പോലും എടുത്തോ എന്ന് അറിയില്ല. മുഷിഞ്ഞ വേഷം, പാറി പറക്കുന്ന മുടിയും, താടിയും. ഉടുത്തിരുന്നതു ഒരു ചാക്കായിരുന്നു. മുഷിഞ്ഞ കൈയിലി മുണ്ട് തോളത്തു ഉണ്ടായിരുന്നു. കുളിച്ചിട്ടു ദിവസങ്ങൾ ആയിരിക്കണം. ചെറുതായി ദുർഗന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒട്ടിയ വയറും. ആരെയും ശ്രദ്ധയ്ക്കാതെ ഇരിക്കുന്നു. കൈയിൽ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് കിറ്റ്‌ ഉണ്ട്. അതിൽ ഭക്ഷണ അവശിഷ്ടങ്ങൾ ആണെന് തോന്നുന്നു. വ്യക്തം ആയിട്ട് കാണാൻ ആയില്ല. എനിക്ക് വല്ലാതെ സങ്കടം ആയി. എന്റെ അപ്പയുടെ പ്രായം ഉള്ളു. മറ്റുള്ളവർ അറപ്പൊടും, നിക്രിഷ്ട ജീവിയെ നോക്കുന്ന പോലെ കാണുന്നു. ചില്ലറ മുഴുവൻ തപ്പിയെടുത്തു അടുത്ത് ഇരുന്ന ചേച്ചിക്ക് ആ ചില്ലറ കൊടുത്ത ₹50 നോട്ട് ആക്കി എടുത്തു. എനിക്ക് ഇറങ്ങാൻ ഉള്ള സ്റ്റേഷൻ ആകാറായപ്പൊൽ ഞാൻ പതുക്കെ ചെന്ന് അപ്പച്ചാ എന്ന് വിളിച്ചു. കണ്ണടച്ച് ഇരുന്ന ആ അപ്പച്ചനെ കുറേ തോണ്ടി വിളിച്ചിട്ട് ആണ് കണ്ണ് തുറന്നതു. എന്റെ കൈയിൽ ഉള്ള ആ ₹50 നോട്ട് നീട്ടി ഇതു പിടിച്ചോ. അപ്പച്ചനു ഭക്ഷണം വാങ്ങി കഴിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞു. വേണ്ട എന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞു. സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ലരുന്നു. വാർദ്ധക്യം ആയെങ്കിലും അഭിമാനം ചിലപ്പോൾ സമ്മതിക്കുന്നിലയിരിക്കാം. എങ്കിലും ഞാൻ പറഞ്ഞു എന്റെ അപ്പയുടെ പ്രായം ഉള്ളു. അത്കൊണ്ട് ഇതു പിടിച്ചോ എന്ന് പറഞ്ഞു ആ അഴുക്കു നിറഞ്ഞ കൈക്കു ഉള്ളിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു. അവിടുന്ന് ഇറങ്ങി വീട്ടിൽ എത്തി. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പൊൽ ആണ് ആലോചിച്ചത് അയ്യോ കൈ ശെരിക്കും സോപ്പ് ഇട്ടു കഴുകിയില്ലല്ലോ. ആ അപ്പച്ചനെ തോണ്ടി വിളിചതല്ലെന്..?? നെവർ മൈൻഡ് ഇറ്റ് എന്ന് കരുതി ഭാര്യ ഉണ്ടാക്കി വെച്ച ചോറും കറിയും കൂട്ടി ചോറുണ്ടു. ബാക്ക്റ്റീരിയയൊ എന്ത് കുന്തം ആണേലും ഉള്ളിൽ പൊയിട്ടു രോഗം വരുവാണേൽ വരട്ടെ. ഒരു നല്ല കാര്യം ചെയ്തത് അല്ലെ, അല്ല പിന്നെ. ഭക്ഷണം മോഷ്ടിച്ചു എന്ന് പേരിൽ ഒരുവന്നെ കൊന്നു കളയാതെ അവനു ഒരു നേരത്തെ ആഹാരം വാങ്ങി കൊടുത്താൽ അതായിരിക്കും വല്ല്യ പുണ്യം. സഹജീവികലൊടു ഉള്ള കാരുണ്യം അതാണ് വേണ്ടത്. ദൈവാനുഗ്രഹവും.

22 FebFeb-2018

visiting

"മാനവ സേവ മാധവ സേവ". പത്തനംതിട്ടയിൽ നിന്ന് ഏകദേശം ഒന്നര മണിക്കൂർ യാത്ര ചെയ്ത് കോന്നി കൊക്കാത്തോട് കാട്ടാമ്പാറയിൽ, ഗോത്രവർഗ്ഗമായ മലമ്പണ്ടാര വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട സുനിത എന്ന പെൺകുട്ടിയും ഏഴു ദിവസം മാത്രം പ്രായമുള്ള കുഞ്ഞിനെയും സന്ദർശിക്കാൻ ഒരു യാത്ര പോയി. നാല് കാലിൽ കെട്ടി കീറിയ ടാർപ്പാകളിട്ട വീടെന്ന് വിളിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത തരത്തിലുള്ള ഒരു കൂര. മുള വെട്ടി നിരത്തി അതിൽ പഴയ ഒരു സാരിയും വിരിച്ച് അമ്മയും കുഞ്ഞും (ബൈബിളിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന പ്രകാരം കീറ്റ് ശീലയിൽ പൊതിഞ്ഞ കുഞ്ഞിനെ അമ്മയോടൊപ്പം കണ്ടു). ഒരു കലം കഞ്ഞി രണ്ടു തവികൾ. തികച്ചും ശുചിത്വമില്ലാത്ത ചുറ്റുപാടിൽ കഴിയുന്ന ജനങ്ങൾ. നമുക്കൊക്കെ സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ ഒരു പേരെങ്കിലുമുണ്ട്. അവർക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു പേരു പോലുമില്ല.  ഊരില്ല, പേരില്ല, പണമില്ല, പദവികളില്ല, പടയാളികളില്ല, പരിഭവമില്ല, പിണക്കമില്ല, പട്ടിണിയുണ്ടെങ്കിലും പറയാൻ യാതൊന്നുമില്ല. മനുഷ്യർക്ക് ഭൂമിയിൽ ഇങ്ങനെ ഒരവസ്ഥയുണ്ടോ ദൈവമേ!!!!? ഇന്നലെ രാത്രിയിൽ അവിടെ ആനയുടെ ശല്യമുണ്ടായി എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞയാഴ്ച അവരുടെ പട്ടിയെ പുലി പിടിച്ചു. കാട്ടു പന്നിയുടെ ശല്യം മൂലം കൃഷി ചെയ്യാനും സാധിക്കില്ല. കുട്ടികളെ വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്യിക്കാനും സ്ഥലമില്ല. പൊതുവെ തണുപ്പായതിനാൽ അവർ തീ കൂട്ടിയാണ് രാത്രി കഴിച്ചുകൂട്ടുന്നത്. തണുപ്പകറ്റാൻ ഒരു പുതപ്പു പോലുമില്ല. എന്തൊക്കെ ആവശ്യമുണ്ട് എന്ന് ചോദിച്ചു. "ഞങ്ങൾക്ക് ഒന്നുമില്ല, എന്തു തന്നാലും വാങ്ങും" എന്നു പറഞ്ഞു. ഒരു നൈറ്റിയും കുറച്ചു അരിയും മാത്രമാണ് അവർ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത്. അവർക്കു വേണ്ടുന്ന സഹായങ്ങളും പ്രാർത്ഥനയും നടത്തി അവിടെ നിന്നും യാത്ര തിരിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ നിറകണ്ണുകളിൽ വീണ്ടും വരുമോ എന്ന പ്രതീക്ഷയും കണ്ടു. ഇനിയും വരാം എന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ പുഞ്ചിരിയോടെ ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കി. പിന്നീട് ഫോറസ്റ്റ് ഗാർഡിനെക്കണ്ട് കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു. പൊതുവെ മലമ്പണ്ടാരങ്ങൾ ഒരേ സ്ഥലത്ത് താമസിക്കുന്നവരല്ല. കാടുകളിൽ അലഞ്ഞു ജീവിക്കുന്നവരാണ് എന്ന് ഫോറസ്റ്റ് ഗാർഡ് പറഞ്ഞു തന്നു. താമസിക്കുന്നിടത്ത് ഒരു മരണം നടന്നാൽ ആ സ്ഥലത്ത് നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു പോകും. ചിലർക്ക് ഫോറസ്റ്റ് ഡിപ്പാർട്മെന്റിലെ ഏറ്റവും താഴെ കിടയിൽ ഉള്ള ജോലിയുണ്ട്. അവർ മാത്രം സ്ഥിരമായി ഒരു സ്ഥലത്ത് താമസിച്ചിരുന്നു. കേരള ഗവൺമെന്റിന്റെ ആദിവാസികളുടെ ലിസ്റ്റിൽ ഇവരുടെ എണ്ണം വളരെ കുറവയാണെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ആരാലും ശ്രദ്ധ കിട്ടാതെ കിടക്കുന്ന ആളുകളാണ് ഇവർ. ഇവർക്ക് സഹായം ചെയ്യാനായി അടുത്ത ആഴ്ച വീണ്ടും ഈ കാടു കയറാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.... വീട്ടിൽ ഒരു നേരം അനാവശ്യമായി കളയുന്ന ഭക്ഷണം ഉണ്ടെങ്കിൽ ഇവരെപ്പോലെയുള്ളവരെ ഒരു ദിസവം ഊട്ടിക്കാം. ആഡംബരമായ വസ്ത്രങ്ങളും ധൂർത്തടിക്കുന്ന പണവും നഷ്മാക്കാതെ ഇങ്ങനെയുള്ളവരുടെ വയറു നിറയ്ക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നുവെങ്കിൽ അതായിരികും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യ പ്രവൃത്തി. സഹായിക്കാൻ താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ അറിയിക്കുക. ഞാൻ വീണ്ടും അവിടെ പോകുന്നുണ്ട്. ഇനിയുള്ള നമ്മുടെ ഉല്ലാസയാത്രകൾ ഈ കാടുകളിലേക്ക് ആക്കിയാൽ കാനന ഭംഗി ആസ്വദിക്കുക മാത്രമല്ല അതൊരു തീർത്ഥാടന യാത്രയായിമാറും എന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയം വേണ്ട. ഈശ്വര കൃപ ലഭിക്കും. നിശ്ചയം.